Ἡ αὐτάρκεια τοῦ Νάρκισσου


Vintage books

Γιργος Καστρινάκης

Στν περίπτωση τς νθρώπινης φυσικς ραιότητας,πολιτισμς πομς περιστοιχίζει φαίνεται νπεριέρχεται σμιὰ ἀπ’ τς χανέστερες διαπορήσεις του: Σ  δ υ ν α μ ί α   ν   τ ν   ρ μ η ν ε ύ σ ε ι.  Νὰ ἐντοπίσει τμήτρα της, ν’ ναγνώσει τ φύση της, νδιαβλέψει σκοπό. Τπρόβλημα, μάλιστα, ρχίζει νπεριπλέκεται καταιγιστικά, π’ τστιγμποδν ποψιάζεται, στω, τν ποτυχία του.

Εναι σφαλς μιπεριπλοκὴ ἐτούτη πού, μέσως μέσως, σωτερικεύεται στος φορεςτς συζητούμενης καλλονς: νς συνόλου, δηλαδή, προσώπων ποδν ξέρουν «τί νκάνουν» μαζί της – μκατάληξη ντν κλαμβάνουν ς φετηρία, μονάχα, νςδιέξοδου κύκλουππαρανοήσεις. Μις περιδίνησης πσυγχύσεως σσύγχυση ποὺ ὑποστρέφει, ν τέλει, λες (ἑαυτῶν καὶ ἀλλήλων) τς λήθειες μας σδιαψεύσεις. Κατ’ οσίαν, βέβαια, ξελίσσεται κάτι διάφανο: Πς θμποροσε, τάχα, νὰ ἐνσαρκώσει τν μορφιὰ ἕνας «φορέας» της ποδν ξέρει, “οτος κενος”, ποιός εναι; κόμα πλούστερα: Πς θ κατόρθωνε, ραγε, νγνωρίζει τν αυτό του ὁ ἄνθρωπος νς πολιτισμοπού… δν γνωρίζει τν νθρωπο;

λλείψει κάθε ρμηνείας γιτν δια τν παρξη ἡ ὡραιότητα – ς εκός – παραλαμβάνεται ν εδει μις, κάποιας,λογης «τύχης»: νας κλρος κατοτος, μμμονάχο του περιεχόμενο τν ατανάδειξη! Πάει ν πε, μμόνο του ὑπόστρωμα τὸ ἄ σ χ ε τ ο  γ ώ. ν τέλει, μὲ ἀποκλειστικπροοπτική του τν περοχή – δηλαδτν νταγωνισμλων (νάμεσά μας) πρςλους…

Τὸ ἀδιέξοδο γκειται στὸ ὅτι, φ’σον«περοχ» ναγορευθεσ«σημασία», λες οἱ ἄλλες Σημασίες νακαλονται στννυπαρξία.  Κ ά θ ε  μ α ς  π ρ ά ξ η, τότε, μ β α π τ ί ζ ε τ α ι  σ τ ν  ν α ί ρ ε σ η  τ ο   ν ο ή μ α τ ο ς…  Κι ἡ Ὑπεροχή, περαιτέρω, μεταστοιχειώνεται σὲ Ἐπιβολή, προκειμένου νὰ ἀποκομίσει κάποιαν νσώματη παλήθευση τς παρουσίας της. βία, πότε, δν προσέρχεται δ: βία προκύπτει παντο.

ΜιΒία, ς δομε, πού – πρν βασιλέψει, βαθειά, στς νθρώπινες σχέσεις – νατέλλει, πρωτίστως, στβλέμματα: ν λόγος τς παρξής μου εναι «κυριαρχία», τότε κι ὁ ἐγγύτερος κόμανθρωπος γίνεται μόνο τ«μέσον» ποθμὲ ὁδηγήσει στν ατοεκπλήρωση! Τὸ ὁποιοδήποτε βλέμμα μου, κτοτε, εναι να βλέμμα-σ-θύμα μου… Κάθε μου κφραση, δη, προϊδεάζει γι«τσκ κατδέος» μις πικείμενης συντριβς, ατν ποτολμον νσυνυπάρχουν μτν αταξία μου!

ς δοκιμάσουμε νβυθιστομε στμάτια τν κπροσώπων μις – σν ατή – φώτιστης ατοσυνείδησης. ς προσπεράσουμε τν πειλή… ς ποκριθομε μταπείνωση στν περηφάνεια… ς μὴ μιμηθοῦμε τν “λξη πρς θάνατον” τοβύθιου κενο… Κι ς σταθομε μονάχα στν στατο πυρήνα μις ρχέτυπης μηχανίας καταπρόσωπο τοτοσυνείδητου – μὰ ὡς, δθεν, μκατχάριν) Θαύματος.

χουμε, ραγε, «κάτι» νπομε μέσ’ στος μυχος μις παρόμοιας δράνειας λων τν κατανοήσεων; Τν κατέχουμε μάλιστα τόσο τσημασία τοδικομας λόγου, στε μπορομε ντν κοινωνήσουμε διμέσου σιωπς;

ν ναι (μόνο, ν ναί!)κλρος νίσταται. ζωδιερμηνεύεται. χαρερυχωρεται.

(1997)

Δημοσιεύθηκε στο τχ 7 (Σεπτέμβριος 2011) της «Νέας Ευθύνης».

Advertisements

Θα γεννηθεί σαν μηχανή και θα «πεθάνει» σαν άνθρωπος


Robot-inmoov-e1453115831213-864x400_c

Το πρώτο ρομπότ που, όταν ολοκληρώνει τον κύκλο της ζωής του, θα αποσυντίθεται σαν πτώμα χάρη στα βιοδιασπώμενα υλικά του , θα «γεννηθεί» σε περίπου τρία χρόνια, αποκαλύπτει η Ελληνίδα Νάσια Αθανασίου, ερευνήτρια του Ιταλικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας στη Γένοβα, ειδική στα νέα «θαυματουργά» υλικά.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων λέει πως πέρα από τα ρομπότ, τα «έξυπνα» υλικά θα μεταμορφώσουν την καθημερινότητά μας με πλήθος εφαρμογών στις συσκευασίες, στις μεταφορές, στο περιβάλλον, στην ιατρική κ.α. Τονίζει ότι η έρευνα στο Ιταλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας -όπου εργάζονται περίπου 15 Έλληνες ερευνητές– συνδέεται στενά με τη βιομηχανική παραγωγή της χώρας, αντίθετα με την Ελλάδα, όπου γίνεται μεν ποιοτική έρευνα, αλλά συχνά χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα.

Η κ.Αθανασίου αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το 1996, έκανε μεταπτυχιακά το 1997 στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Η ομάδα της, των έξυπνων υλικών, αριθμεί αυτή τη στιγμή 40 άτομα. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 150 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και έχει κατοχυρώσει 11 διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τις εφευρέσεις νέων υλικών. Η Ελληνίδα ερευνήτρια έχει πλέον μεγάλη πειραματική εμπειρία στην ανάπτυξη έξυπνων υλικών, κυρίως με την βοήθεια λέιζερ, δημιουργώντας νέου τύπου υλικά που έχουν μοναδικές οπτικές, μηχανικές, θερμικές, ηλεκτρομαγνητικές κ.α. ιδιότητες.

Τελευταία, εστιάζει στην ανάπτυξη νανοϋλικών, χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη γεωργικά απόβλητα και άλλες φυσικές πηγές. Δημιουργεί, επίσης, υλικά που αναπτύσσονται από μόνα τους, χρησιμοποιώντας ως πρότυπο τους μύκητες.

Στο ίδιο κορυφαίο ιταλικό Ινστιτούτο εργάζεται ο Έλληνας ρομποτιστής Νίκος Τσαγκαράκης, επικεφαλής της ομάδας δημιουργίας του ανθρωπόμορφου ρομπότ «Walk-Man», με τον οποίο η Αθανασίου συνεργάζεται για την αξιοποίηση νέων υλικών στα ρομπότ.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Έχουμε παγκόσμιο ασύμμετρο πόλεμο


1

«Υπάρχουν ερμηνευτές του Ισλάμ που τονίζουν άλλες διαστάσεις. Είμαστε σε ένα σύνθετο παγκόσμιο πρόβλημα. Η τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται με πυραύλους και αεροπλάνα μόνο είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος . Δεν έχουμε συμφιλιωθεί ότι είμαστε ήδη σε έναν άλλο παγκόσμιο πόλεμο, ασύμμετρο που καμία από τις στρατιωτικές σχολές δεν τον είχε προβλέψει με ακτίβεια και δεν τον είχε αντιμετωπίσει επιτελικά. Όλοι αυτοί που βρίσκουν τα όπλα; Ποιός τους τα δίνει; Δεν είναι οι μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες βγάζουν λεφτά; Όλοι αυτοί που αγοράζουν το πετρέλαιο που συντηρεί τους τζιχαντιστές από πού προέρχονται; Κάποτε πρέπει να έχουμε το θάρρος να έχουμε έναν αυτοέλεγχο και μια αυτοκριτική. Φταίνε όλες οι κοινωνίες… Εάν δεν αντιμετωπίσεις τη φτώχεια δεν αντιμετωπίζεις αυτές τις καταστάσεις.

Η μεγαλύτερη βία είναι η ανέχεια».

Ο Μητροπολίτης Κάλλιστος Ware στη βιβλιοθήκη της Αρχιεπισκοπής


03062015_wear_1

Η Βιβλιοθήκη της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών (Β.Ι.Α.Α.) πραγματοποιεί την Πέμπτη 19/11 και ώρα 7:00 μ.μ. εκδήλωση ανοικτής συζήτησης σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πορφύρα. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware και το αναγνωστικό κοινό της Αθήνας θα μοιραστούν τις σκέψεις τους για το περιεχόμενο του βιβλίου του Σεβασμιωτάτου με τίτλο «Η δύναμη του ονόματος».

Το βιβλίο έχει γνωρίσει πολλές εκδόσεις σε πολλές γλώσσες. Πρόκειται για ένα εύληπτο ανάγνωσμα αναφορικά με την δυνατότητα βελτίωσης της πνευματικής ζωής του χριστιανού δια της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού. Οι παρευρισκόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τον φωτισμένο Ιεράρχη και συγγραφέα και να συζητήσουν μαζί του για την νοερά προσευχή, η οποία, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στον επίλογο του βιβλίου, «μεταμορφώνει τον καθένα μας σε άνθρωπο για τους άλλους, ένα ζωντανό όργανο της ειρήνης τουΘεού, ένα δυναμικό κέντρο καταλλαγής».

Προλογίζει ο θεολόγος και διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος κ. Αλέξανδρος Κατσιάρας.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Διεύθυνση: Αγίας Ελεούσης 4, Ψυρρή

Η Έλενα Ακρίτα υπογράφει στον Ευριπίδη τον πρώτο της φόνο. Σάββατοστις 12:00 μ.μ. – 2:00 μ.μ.


12219501_10153584917100783_4221799607934971503_n

Δεκέμβριος 2004. Δέκα χρόνια πριν…
Ένα μικρό κοριτσάκι ξεφεύγει από την προσοχή των γονιών του και πνίγεται στη λίμνη Στυμφαλία. Μερικά μέτρα πιο πέρα μια άγνωστη φιγούρα το παρατηρεί μέχρι το τέλος.

Δεκέμβριος 2014. Δέκα χρόνια μετά…
Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, ο μεγιστάνας του τουρισμού Γιάννος Ασλάνογλου οργανώνει ένα μεγαλειώδες οικογενειακό δείπνο στην έπαυλή του στη Φιλοθέη. Φέτος, ακριβώς τα μεσάνυχτα, βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιό του με την πόρτα κλειδωμένη από μέσα.
Λόγοι υγείας;
Ατύχημα;
Φόνος;

Η Elena Akrita υπογράφει τον πρώτο της φόνο και σας προσκαλεί σε μια συνάντηση γνωριμίας με το πρώτο της αστυνομικό μυθιστόρημα, τον Φόνο 5 Aστέρων.

Αυτό το Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2015 στις 12:00, στο Βιβλιοπωλείο Ευριπίδης στη Στοά – Evripidis International Bookstore (Α. Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι, 210 68 00 644).

Λαδοκρασάδες και βουτυρομπιράδες


krasi_ladi

Χάρης Ναξάκης

Τι σημαίνει ότι ανήκουμε στη Δύση; Αλήθεια, τι έχει μείνει ζωντανό από το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης, ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη; Ακόμα και η έμμεση δημοκρατία έχει προ πολλού εκπέσει σε ολιγαρχική δημοκρατία. Εκτός και αν το «ανήκομεν εις την Δύσιν», την Εσπερία, σημαίνει την επιθυμία μας να εξισωθούμε με αυτό που είναι η Δύση.
Ο νεωτερικός εξατομικευμένος δυτικός άνθρωπος, ο homo economicus, είναι μια μηχανή παραγωγής ατομικών επιθυμιών και ικανοποίησής τους με εμπορεύματα.
Το νόημα της ελευθερίας γι’ αυτό το ανθρωπολογικό τέρας είναι η ελευθερία ικανοποίησης των επιθυμιών (αναγκών) του.
Επειδή όμως πάντα αυτό που έχεις είναι λιγότερο από αυτό που θα ήταν καλύτερο να έχεις και προσδιορίζεται από αυτό που οι άλλοι έχουν, όση ποσότητα επιθυμιών και να ικανοποιήσεις θα είσαι πάντα ανικανοποίητος.
Η απόλαυση θα είναι πάντα εφήμερη.
Το νόημα της ισότητας και της αδελφοσύνης γι’ αυτόν τον ορθολογικό ατομιστή είναι ότι είσαι ευτυχής όταν κερδίζεις δέκα ευρώ παραπάνω από τον γείτονά σου.
Αυτό το μοντέλο του εξατομικευμένου καταναλωτικού ζώου προώθησαν, κυρίως μετά τη Mεταπολίτευση, στην Ελλάδα οι κυρίαρχες ελίτ και ενστερνίστηκαν οι «από κάτω», οι κυριαρχούμενοι.
Το μοντέλο μάλιστα αυτό δεν αναδείχτηκε ως αποτέλεσμα μιας ακμαίας καπιταλιστικής ανάπτυξης της χώρας, αλλά με δανεικά, μέσω της παρασιτικής πρόσδεσης της χώρας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.
Eτσι, ενώ μέχρι τη δεκαετία του 1970 οι αγρότες παππούδες και πατεράδες μας για να παράξουν έπρεπε με κόπο να σκάψουν και να σπείρουν, στα ένδοξα αναπτυξιακά χρόνια της Μεταπολίτευσης έμαθαν ότι για να καταναλώνουν δεν χρειάζεται να παράγουν, αλλά να αξιοποιούν το διαφθορείο των αγροτικών επιδοτήσεων και τις πιστωτικές κάρτες.
Μέσα σε λίγα χρόνια καταστράφηκε η ενδογενής αγροτική παραγωγή, που εξασφάλιζε μια ορισμένη διατροφική αυτάρκεια, εγκαταλείφθηκαν οι ντόπιες καλλιέργειες, αφανίστηκαν τα τσελιγκάτα με το 1,5 εκατ. κεφάλια ζώων κτλ.
Χάθηκαν οι μάστοροι και η μαστορική τέχνη. Οι συνέπειες αυτής της βίαιης και σχεδιασμένης εκδυτικοποίησης της χώρας, η ύβρις τού ανήκουμε στην Εσπερία, είναι η σημερινή μνημονιακή καταστροφή.
Η Ελλάδα ήταν και είναι μια χώρα των συνόρων που ιστορικά, πολιτισμικά, γεωγραφικά, αλλά και από την άποψη του οικονομικού της μεγέθους αιώνες τώρα ανήκει στον χώρο της Μεσογείου και των Βαλκανίων.
Ημασταν πάντα λαδοκρασάδες.
Η προσπάθεια βίαιης εκδυτικοποίησής της με την ένταξή της στις χώρες των βουτυρομπιράδων και κυρίως στη θνησιγενή ζώνη του ευρώ την οδήγησε, στις συνθήκες του διεθνοποιημένου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, να μετατραπεί σε χώρα καταναλώτρια των πλεονασμάτων του αναπτυγμένου δυτικοευρωπαϊκού Βορρά, μέσω της χρηματοδότησής της με φτηνό χρήμα.
Η στρατηγική αυτή επιλογή των ντόπιων και των ευρωπαϊκών ελίτ, που πλήρως την αποδέχτηκαν οι «από κάτω», γιατί την εξέλαβαν ως εισιτήριο για τον καταναλωτικό παράδεισο, γρήγορα μας οδήγησε να γίνουμε ο αδύναμος κρίκος μιας ομοσπονδοποιημένης και ομογενοποιημένης Ευρώπης, ενώ ο φυσικός μας χώρος είναι η Μεσόγειος και τα Βαλκάνια.
Με δεδομένο δε το χάσμα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας που μας χωρίζει από τις χώρες του Βορρά δεν αργήσαμε να οδηγηθούμε σε καταστροφή των παραγωγικών δομών της χώρας και στην κρίση χρέους.
Γι’ αυτό είναι απαραίτητο από τώρα να τεθούν οι βάσεις για μια στρατηγική απεμπλοκή της χώρας, όχι κατ’ ανάγκη εδώ και τώρα, από το «κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι», κυρίως από τη ζώνη του ευρώ, και να αναζητηθεί ο τρόπος επανένταξής μας στο πραγματικό μας σπίτι που είναι η Μεσόγειος, τα Βαλκάνια, ο Καύκασος και η Κασπία.
Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, που θα στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο μικρομεσαίων συνεταιριστικών και κοινοτικών μονάδων, που είναι ριζωμένες στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, και η ανάπτυξη συνεργατικών δικτύων και ροών με τις Μεσογειακές και Βαλκανικές χώρες.
Πρόκειται για ένα μοντέλο ευημερίας χωρίς ανάπτυξη, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία και στην επέκταση των κοινών αγαθών, πέρα από τον καταναλωτισμό, με λιτή ζωή, χωρίς κοινωνικές ανισότητες.
Σε μια δεκαετία το ευρώ θα είναι ευρωμάρκο, εργαλείο των γερμανικών ελίτ και των δορυφόρων τους στον ανταγωνισμό με την Κίνα και ταυτόχρονα υποσύνολο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Σε αυτό το τοπίο οι χώρες της Μεσογείου και των Βαλκανίων αν δεν ενισχύσουν τους δεσμούς τους και δεν κάνουν βήματα προς την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότησή τους και την ισότιμη διαπεριφερειακή συνεργασία, θα είναι στο διηνεκές χώρες χαμηλού κόστους και διαρκούς λιτότητας.
Ενα εργαλείο δηλαδή για να αντιμετωπίσουν οι ευρωπαϊκές ελίτ την ανάδυση στην παγκόσμια σκηνή των χωρών χαμηλού κόστους και ιδιαίτερα της Κίνας. Εξ ου και η επιμονή των δανειστών για την κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, κινεζοποίηση την οποία έχουν επιβάλει εδώ και μια εικοσαετία στα Βαλκάνια και στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.
Το χαρακτικό που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Ράλλη Κοψίδη.

Τα 10 χειρότερα βασανιστήρια στην Ιστορία (εικόνες)


vasanistiria

Από τη γκιλοτίνα στον πυρακτωμένο γάντζο, τον «ισπανικό γάιδαρο» και τους διαμελισμούς. Οι τεχνικές βασανισμού και εκτέλεσης, που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας και μοιάζουν βγαλμένες από τους χειρότερους εφιάλτες του ανθρώπου.

10. Η Γκιλοτίνα

pic10

Μια από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους εκτέλεσης κατά τον Μεσαίωνα ήταν η γκιλοτίνα. Το θύμα τοποθετούνταν πάνω σε μια ξύλινη σανίδα και από πάνω του κρέμονταν από ένα σκοινί μια κοφτερή λεπίδα, που όταν αφήνονταν από τον δήμιο έπεφτε με δύναμη στον αυχένα. Αξίζει να σημειωθεί ότι καθώς ήταν ο πιο σύντομος τρόπος θανάτου και ο λιγότερο επίπονος οι ίδιοι οι μελλοθάνατοι ζητούσαν να εκτελεστούν με αυτόν τον τρόπο.

9. Τα τσιμεντένια παπούτσια

pic8

Όσοι έχουν παρακολουθήσει ταινίες με θέμα τη μαφία, γνωρίζουν ότι ένας από τους πιο συνηθισμένους τρόπους δολοφονιών, χωρίς να αφεθούν ίχνη, ήταν το τσιμέντο στα πόδια. Τα πόδια του θύματος τοποθετούνται μέσα σε υγρό τσιμέντο και όταν αυτό στεγνώσει και σταθεροποιηθεί, εμποδίζει τον μελλοθάνατο να δραπετεύσει. Στη συνέχεια το θύμα ρίχνεται στη θάλασσα και βίωνε έναν αγωνιώδη θάνατο.

8. Η καρέκλα βασανισμών

pic9

Γνωστή και ως η καρέκλα του Ιούδα, ήταν μια από τις πιο φρικτές και επίπονες μεθόδους βασανισμού, είχε εφευρεθεί και εκείνη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Τα βασανιστήρια με την καρέκλα επικράτησαν στην Ευρώπη μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Η συγκεκριμένη καρέκλα έφερε πάνω της εκατοντάδες ή και χιλιάδες καρφιά, που σε πολλές περιπτώσεις, ήταν πυρακτωμένα, κάνοντας το βασανιστήριο πιο επώδυνο.

7. Ο πυρακτωμένος γάντζος

pic7

Στην ιστορία,  ιδιαίτερα στον Μεσαίωνα, ήταν πολλές οι γυναίκες που βασανίζονταν για μαύρη μαγεία. Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά εργαλεία βασανισμού ήταν αυτό που είχε σχεδιαστεί αποκλειστικά για να ξεριζώνει ή να κόβει τα στήθη τους. Το εργαλείο έμοιαζε με γάντζο και αφού θερμαίνονταν χρησιμοποιούνταν για να βασανιστούν οι «αμαρτωλές».

6. Τα ψαλίδια κροκόδειλος

pic6

Τα συγκεκριμένα ψαλίδια έφεραν το σχήμα του στόματος ενός κροκόδειλου και τον δοντιών του και χρησιμοποιούνταν για να ακρωτηριάσουν όσους κατηγορούνταν για προδοσία ή για απόπειρα δολοφονίας των βασιλέων.

Τα ψαλίδια αυτά θερμαίνονταν για να κάνουν πιο αποτελεσματικό το έργο των χρηστών τους και τη διαδικασία πιο βασανιστική.

5. Ο «Δημοκρατικός Γάμος»

pic5

Πέρα από τη γκιλοτίνα ή το κάψιμο στη πυρά, ένας ακόμη συνηθισμένος τρόπος βασανισμού που προτιμούσαν, κυρίως στη Γαλλία, ήταν ο «Δημοκρατικός Γάμος». Η διαδικασία του «Γάμου» ήταν να συλληφθούν γυμνοί ο άνδρας και η γυναίκα, που κατηγορούνταν για μοιχεία και αφού τους ξεφτίλιζαν δημόσια του πετούσαν στα παγωμένα νερά της θάλασσας προκειμένου να πνιγούν. Ωστόσο, το βασανιστήριο δεν σταματούσε εκεί, καθώς μέσα στο νερό τα θύματα περίμεναν σπαθιά και ξιφολόγχες, προκειμένου να μην καταφέρουν να γλυτώσουν.

4. Ο τροχός

pic4

Ο τροχός, γνωστός και ως ο τροχός της Αικατερίνης, ήταν ένα εργαλείο που χρησιμοποιούνταν για να οδηγηθούν στον θάνατο αργά και βασανιστικά τα θύματα. Συγκεκριμένα, τα άκρα του θύματος ήταν δεμένα στα άκρα του τροχού, ο οποίος περιστρεφόταν αργά από τον βασανιστή την ώρα που ένας άλλος με σφυρί έσπαγε τα ακινητοποιημένα άκρα. Η διαδικασία αυτή διαρκούσε για μέρες, μέχρι το θύμα να πεθάνει.

3. Ο ισπανικός γάιδαρος

pic3

Κατά τη διάρκεια της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης χρησιμοποιούνταν πολύ συχνά ένα εργαλείο βασανισμού, που ονομαζόταν γάιδαρος. Το εργαλείο, που δεν είναι τίποτα άλλο από δυο καλά στερεωμένες σανίδες σε σχήμα V, είχε χαρακτηριστεί ως ένα από τα χειρότερα. Το θύμα, που αναγκαζόταν να καθίσει σε αυτό, βίωνε το απόλυτο βασανιστήριο, καθώς στα πόδια του προσθέτονταν βάρη, με αποτέλεσμα σύντομα να χάνει τη ζωή του.

2. Ο διαμελισμός με πριόνι

232-393x420

Ήταν σίγουρα μια από τις χειρότερες και πιο τρομακτικές μεθόδους βασανισμού και θανάτου στην ιστορία του ανθρώπου. Το θύμα, που ήταν κρεμασμένο ανάποδα, διαμελίζονταν αργά και βασανιστικά από τους δημίους του μέχρι να πεθάνει από αιμορραγία. Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, οι περισσότεροι άνθρωποι που εκτελούνταν με αυτόν τον τρόπο, κόβονταν από τους δημίους τους μέχρι την κοιλιακή χώρα.

1. Ο διαμελισμός με άλογα

pic1

Ήταν μια μέθοδος εκτέλεσης χειρότερη και από τον διαμελισμό με πριόνι, καθώς το θύμα τοποθετούνταν πάνω σε ένα ξύλινο ταμπλό και τα άκρα του δένονταν με σκοινί σε άλογα. Έτσι, όταν ο άρχοντας ή ο δικαστής έδινε το σύνθημα τα άλογα έτρεχαν σε τέσσερις διαφορετικές κατευθύνσεις διαμελίζονται το σώμα του θύματος. Η συγκεκριμένη μέθοδος βασανισμού και θανάτου ήταν η πιο συνηθισμένη κατά το Μεσαίωνα στην Αγγλία και απαγορεύθηκε δια νόμου το 1814.