Αρχική » Αταξινόμητα » Αλμπέρ Καμύ: Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, πάντα ξένος Γαλλία – Αλγερία απέφυγαν τις εκδηλώσεις εθνικού χαρακτήρα

Αλμπέρ Καμύ: Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, πάντα ξένος Γαλλία – Αλγερία απέφυγαν τις εκδηλώσεις εθνικού χαρακτήρα


 

Αλμπέρ Καμύ:  Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, πάντα ξένος

 

Συμπληρώθηκαν εφέτος, στις 7 Νοεμβρίου συγκεκριμένα, εκατό χρόνια από τη γέννηση του γαλλοαλγερινού νομπελίστα συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ. Εχει παρέλθει δε μισός αιώνας και κάτι από τον αιφνίδιο θάνατό του (1960) σε εκείνο το τροχαίο δυστύχημα έξω από το Παρίσι που ο Ζαν-Πολ Σαρτρ χαρακτήρισε «σκάνδαλο». Ο τελευταίος αναφερόταν βεβαίως στον «παραλογισμό» και στο μέγεθος εκείνης της απώλειας. Ο Καμύ ήταν μόλις 44 ετών.
Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν τότε για υπερβολική ταχύτητα σε ένα ήδη ολισθηρό οδόστρωμα εξαιτίας του χιονιού, για αδιαθεσία του οδηγού – ήταν ο εκδότης Μισέλ Γκαλιμάρ – και για σκάσιμο του ελαστικού. Ο συγγραφέας Ρενέ Ετιάμπλ διαβεβαίωνε τότε ότι είχε, έπειτα από έρευνες, αποδείξεις στα χέρια του ότι το σπορ αυτοκίνητο Φασέλ-Βεγκά ήταν ένα «κινητό φέρετρο». Κανένα έντυπο ωστόσο δεν δέχθηκε να τις δημοσιεύσει. Εκτοτε τα σενάρια για τον «μυστηριώδη» θάνατο του ασυμβίβαστου Καμύ δεν έπαψαν να διακινούνται. «Αν τον σκότωσε η KGB; Δεν ξέρω και δεν θέλω να ξέρω. Ηταν ο μπαμπάς μου. Και τον έχασα. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω. Ηταν φρικτό και μόνο το γεγονός ότι έφυγε από τη ζωή∙ η ιδέα ότι αυτό μπορεί να συνέβη προμελετημένα είναι αβάσταχτη. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Πέθανε» είπε η μοναχοκόρη του Κατρίν Καμύ στον βρετανικό «Observer» τις προάλλες.
Η πνευματική «κληρονομιά» του Καμύ, το ανθεκτικό έργο και η σύνθετη προσωπικότητά του αποτελούν ακόμη πεδίο αντιπαραθέσεων. Αυτό που δεν αμφισβητείται ωστόσο είναι ο οικουμενικός αντίκτυπός του ως αποτέλεσμα της αταλάντευτης προσήλωσής του στις αξίες του ανθρωπισμού.
Εκδηλώσεις μνήμης με αφορμή την επέτειο της γέννησής του έχουν γίνει μέχρι στιγμής σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Ινδία, το Ισραήλ, η Χιλή και η Ιορδανία μεταξύ άλλων.
Και στις δύο πατρίδες του, όμως, τόσο στην Αλγερία όσο και στη Γαλλία, δεν έχουν πραγματοποιηθεί ανάλογες εκδηλώσεις επίσημου, εθνικού χαρακτήρα. Αντιθέτως, ακυρώθηκε μια μεγάλη έκθεση στη Γαλλία ακριβώς επειδή προκλήθηκε μια σύγκρουση μεταξύ πολιτικών και διανοουμένων σχετικά με τη θέση που θα έπρεπε να έχει η Αλγερία σε αυτήν.
Η Κατρίν Καμύ, 68 ετών σήμερα, υπογράμμισε ότι ο πατέρας της αυτό θα το ενέκρινε. «Διοργανώνονται πολλές μικρές εκδηλώσεις σε μικρότερες πόλεις και χωριά σε ολόκληρη τη Γαλλία επειδή ο κόσμος διαβάζει ακόμη τον Καμύ και επειδή πέραν των βιβλίων του αγαπά τον άνθρωπο Καμύ» είπε. «Είναι φυσιολογικό να μην υπάρχει κάποιου είδους εθνικός εορτασμός για τα 100 χρόνια της γέννησής του. Το κατεστημένο στη Γαλλία ποτέ δεν τον χώνεψε και εκείνος σιχαινόταν αυτούς που κατείχαν την εξουσία» εξήγησε η ίδια.
Από τις εκδόσεις Πατάκη μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Γράμματα σ’ έναν φίλο Γερμανό» (μετάφραση: Νίκη Καρακίτσου-Douge, Μαρία Κασαμπαλόγλου-Roblin), τα οποία δημοσιεύτηκαν στη Γαλλία μετά την Απελευθέρωση, σε μικρό αριθμό αντιτύπων, και έκτοτε δεν ξανατυπώθηκαν. «Δεν µπορώ όµως να αφήσω να τυπωθούν εκ νέου αυτές οι σελίδες χωρίς να πω τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν. Γράφτηκαν και δηµοσιεύτηκαν παράνοµα. Σκοπός τους ήταν να ρίξουν λίγο φως στον αγώνα που κάναµε στα τυφλά και µε αυτόν τον τρόπο να τον καταστήσουν πιο αποτελεσµατικό. Είναι γραπτά περιστασιακά που µπορούν συνεπώς να δηµιουργήσουν µια κάποια εντύπωση αδικίας. Αν έπρεπε πράγµατι να γράψουµε για την ηττηµένη Γερµανία, θα χρειαζόταν να υιοθετήσουμε μια γλώσσα κάπως διαφορετική.
Ωστόσο θα ήθελα µόνο να προλάβω μια παρεξήγηση. Οταν ο συγγραφέας αυτών των γραµµάτων λέει «εσείς», δεν εννοεί «εσείς οι Γερµανοί» αλλά «εσείς οι ναζί». Οταν λέει «εµείς», αυτό δεν σηµαίνει πάντα «εµείς οι Γάλλοι» αλλά «εµείς οι ελεύθεροι Ευρωπαίοι». Αντιπαραθέτω δύο στάσεις, όχι δύο έθνη, έστω και αν σε κάποια στιγμή της ιστορίας αυτά τα δύο έθνη αντιπροσώπευσαν δύο εχθρικές στάσεις. Για να επαναλάβω λόγια που δεν είναι δικά µου, αγαπώ υπερβολικά τη χώρα µου για να είμαι εθνικιστής. Γι’ αυτό θα αισθανόμουν ντροπή σήμερα αν άφηνα να πιστεύουν ότι ένας γάλλος συγγραφέας μπορεί να είναι εχθρός ενός μόνον έθνους. Μισώ µόνο τους δημίους. Κάθε αναγνώστης που θα θελήσει να διαβάσει τα «Γράµµατα σ’ έναν φίλο Γερμανό» µε αυτή την οπτική, δηλαδή ως ντοκουμέντο του αγώνα ενάντια στη βία, θα παραδεχθεί πως τώρα μπορώ να πω ότι δεν απαρνιέμαι ούτε µία λέξη τους».
 
 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s