Αρχική » Αταξινόμητα » Ἡ αὐτάρκεια τοῦ Νάρκισσου

Ἡ αὐτάρκεια τοῦ Νάρκισσου


Vintage books

Γιργος Καστρινάκης

Στν περίπτωση τς νθρώπινης φυσικς ραιότητας,πολιτισμς πομς περιστοιχίζει φαίνεται νπεριέρχεται σμιὰ ἀπ’ τς χανέστερες διαπορήσεις του: Σ  δ υ ν α μ ί α   ν   τ ν   ρ μ η ν ε ύ σ ε ι.  Νὰ ἐντοπίσει τμήτρα της, ν’ ναγνώσει τ φύση της, νδιαβλέψει σκοπό. Τπρόβλημα, μάλιστα, ρχίζει νπεριπλέκεται καταιγιστικά, π’ τστιγμποδν ποψιάζεται, στω, τν ποτυχία του.

Εναι σφαλς μιπεριπλοκὴ ἐτούτη πού, μέσως μέσως, σωτερικεύεται στος φορεςτς συζητούμενης καλλονς: νς συνόλου, δηλαδή, προσώπων ποδν ξέρουν «τί νκάνουν» μαζί της – μκατάληξη ντν κλαμβάνουν ς φετηρία, μονάχα, νςδιέξοδου κύκλουππαρανοήσεις. Μις περιδίνησης πσυγχύσεως σσύγχυση ποὺ ὑποστρέφει, ν τέλει, λες (ἑαυτῶν καὶ ἀλλήλων) τς λήθειες μας σδιαψεύσεις. Κατ’ οσίαν, βέβαια, ξελίσσεται κάτι διάφανο: Πς θμποροσε, τάχα, νὰ ἐνσαρκώσει τν μορφιὰ ἕνας «φορέας» της ποδν ξέρει, “οτος κενος”, ποιός εναι; κόμα πλούστερα: Πς θ κατόρθωνε, ραγε, νγνωρίζει τν αυτό του ὁ ἄνθρωπος νς πολιτισμοπού… δν γνωρίζει τν νθρωπο;

λλείψει κάθε ρμηνείας γιτν δια τν παρξη ἡ ὡραιότητα – ς εκός – παραλαμβάνεται ν εδει μις, κάποιας,λογης «τύχης»: νας κλρος κατοτος, μμμονάχο του περιεχόμενο τν ατανάδειξη! Πάει ν πε, μμόνο του ὑπόστρωμα τὸ ἄ σ χ ε τ ο  γ ώ. ν τέλει, μὲ ἀποκλειστικπροοπτική του τν περοχή – δηλαδτν νταγωνισμλων (νάμεσά μας) πρςλους…

Τὸ ἀδιέξοδο γκειται στὸ ὅτι, φ’σον«περοχ» ναγορευθεσ«σημασία», λες οἱ ἄλλες Σημασίες νακαλονται στννυπαρξία.  Κ ά θ ε  μ α ς  π ρ ά ξ η, τότε, μ β α π τ ί ζ ε τ α ι  σ τ ν  ν α ί ρ ε σ η  τ ο   ν ο ή μ α τ ο ς…  Κι ἡ Ὑπεροχή, περαιτέρω, μεταστοιχειώνεται σὲ Ἐπιβολή, προκειμένου νὰ ἀποκομίσει κάποιαν νσώματη παλήθευση τς παρουσίας της. βία, πότε, δν προσέρχεται δ: βία προκύπτει παντο.

ΜιΒία, ς δομε, πού – πρν βασιλέψει, βαθειά, στς νθρώπινες σχέσεις – νατέλλει, πρωτίστως, στβλέμματα: ν λόγος τς παρξής μου εναι «κυριαρχία», τότε κι ὁ ἐγγύτερος κόμανθρωπος γίνεται μόνο τ«μέσον» ποθμὲ ὁδηγήσει στν ατοεκπλήρωση! Τὸ ὁποιοδήποτε βλέμμα μου, κτοτε, εναι να βλέμμα-σ-θύμα μου… Κάθε μου κφραση, δη, προϊδεάζει γι«τσκ κατδέος» μις πικείμενης συντριβς, ατν ποτολμον νσυνυπάρχουν μτν αταξία μου!

ς δοκιμάσουμε νβυθιστομε στμάτια τν κπροσώπων μις – σν ατή – φώτιστης ατοσυνείδησης. ς προσπεράσουμε τν πειλή… ς ποκριθομε μταπείνωση στν περηφάνεια… ς μὴ μιμηθοῦμε τν “λξη πρς θάνατον” τοβύθιου κενο… Κι ς σταθομε μονάχα στν στατο πυρήνα μις ρχέτυπης μηχανίας καταπρόσωπο τοτοσυνείδητου – μὰ ὡς, δθεν, μκατχάριν) Θαύματος.

χουμε, ραγε, «κάτι» νπομε μέσ’ στος μυχος μις παρόμοιας δράνειας λων τν κατανοήσεων; Τν κατέχουμε μάλιστα τόσο τσημασία τοδικομας λόγου, στε μπορομε ντν κοινωνήσουμε διμέσου σιωπς;

ν ναι (μόνο, ν ναί!)κλρος νίσταται. ζωδιερμηνεύεται. χαρερυχωρεται.

(1997)

Δημοσιεύθηκε στο τχ 7 (Σεπτέμβριος 2011) της «Νέας Ευθύνης».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s